3 Poems by Anne Broeksma translated by Judith Wilkinson

Snow moon

and once again you have reached the point

when your heart beats

slower than the Earth in its youngest days

fast enough to fly the coop of ego clamour

that masks a lack of connection

so you can get away

and run with the blue dogs

to reach the snow moon

from your fingertips something spirals inwards

the way ferns subdue the night with their hands

and leave traces of a distant past

that also lies in the future

if you keep following the signs from night to day

a refrain forms that will chase away winter

luring the earthworms upwards

Sneeuwmaan

en weer ben je op het punt gekomen

dat je hart tikt

trager dan de aarde in haar jongste dagen

snel genoeg om uit de klikkrans van ikken te springen

die het gebrek aan verbinding maskeren

zodat je kunt ontkomen

tussen de blauwe honden

richting sneeuwmaan lopen

vanaf je vingertoppen spiraalt zich iets naar binnen

zoals varens de nacht met hun handen bedwingen

en sporen achterlaten van een ver verleden

dat evengoed in de toekomst ligt

als je de pijlen blijft volgen van de nacht naar de dag

ontstaat er een refrein dat de winter zal verdrijven

de aardwormen naar boven zal leiden

Canis lupus

there is rhythm in your lofty paws

nose closer to the earth to spy out patterns

in a controlled trot you feast on distance

your tongue a soft cloth for cooling your blood

the world was once a furry hide in fragrant grass

four legs mowing rashly through the air, you greeted your sister

by nipping her neck

what hides in your yellow eyes

the glimmer between the trees as they suck the last light

from the sun

the bones you have buried

behind silver firs that smell of oranges

how must you share your territory

with primates walking blindly through the landscape

who cannot read your tail, your mouth, your ears

reducing you to an activity on paper

with strings attached

Canis lupus

er is een ritme in je hoog geboren poten

neus dichter bij de aarde om patronen te ontwaren

in gesnoerde draf laaf je je aan afstand

je tong een zachte lap voor het koelen van je bloed

ooit was de wereld een vacht in kruidig gras

vier poten die dwaas door de lucht maaiden, bij begroeten beet je

in de hals van je zusje

wat schuilt er in je gele ogen

het schemeren tussen de bomen die het laatste licht

uit de zon zuigen

de botten die je hebt begraven

achter sparren die naar sinaasappel ruiken

hoe moet je territorium delen

met primaten die blind door een landschap lopen

die je staart, je bek, je oren niet lezen

je reduceren tot flora- en fauna-activiteit

waaraan randvoorwaarden kleven

Ursus acrtos

in the fur around my paws small husks get stuck

from seeds that carry themselves by clinging to me

who knows how far I can wander alone

adorned with stars and leaf canopy

my nose the vanishing point

of the universe before me

it grows and grows

everything that dares to show up here

mice, blueberries, truffles, pine needles

I suck into my nose

a mask of dust and stale liquorice

that hangs to dry in huts

sometimes I sit up straight

risk my nails on underground business

oh the people, who carry their frightened hearts

outside of themselves, on four paws, yapping

what do they know about life in this green breath-land

about what is held together under my brown coat

muscles loyally playing their part

harbouring heat in the deep night

Ursus arctos

aan de vacht rond mijn poten haken zich kleine bolsters vast

van zaden die zichzelf via mij weten te dragen

wie weet hoe ver ik alleen kan lopen

getooid met sterren en bladerkronen

mijn neus het verdwijnpunt

van het universum voor mijn kop

dat groeit en groeit

alles wat zich hierin durft te wagen

muizen, bosbessen, truffels, dennennaalden

zuig ik op met mijn neus

masker van stof en oude drop

dat in hutten hangt te drogen

soms zit ik fier rechtop

waag mijn nagels aan ondergrondse zaken

o de mensen, die hun bange harten

op vier poten blaffend buiten zich dragen

wat weten ze van leven in dit groene ademland

van wat zich bij elkaar houdt onder mijn bruine vacht

spieren die traag hun plicht doen

warmte verzamelen in de diepe nacht

______________

Anne Broeksma is a well-known Dutch writer and nature journalist. The poems

translated here are from her upcoming collection Osmose (‘Osmosis’), to be published

by Atlas Contact. Broeksma also writes stories and essays, among others for National

Geographic.

Judith Wilkinson is an award-winning poet and translator who has translated

many Dutch and Flemish poets into English. She is currently translating Anne

Broeksma’s poetry, with a view to a Selected Poems.